Ons vliegtuig landde op Seattle-Tacoma International Airport. Tesse en ik hadden maanden lopen zeiken over de depressieve mist die er over Nederland hing sinds de kredietcrisis. Werk was er niet voor ons, althans niet het soort werk waar wij onszelf geschikt voor achtten. Tesse heeft me zelfs nog geprobeerd over te halen om een poosje als webcamgirl aan de slag te gaan. Aanvankelijk sputterde ik nog wat tegen, maar eigenlijk had ze best een punt met het argument dat ik zowel dansend en tietenschuddend op feestjes succes heb als op datingchats. Waarom zou je die twee dan ook niet combineren en er je centen mee verdienen? Ik vind dat je als academica niet zomaar voor een ordinaire uitbater van seks- en contactsites moet gaan werken. Even overwogen we om een site op te starten waar de behoeftige man/vrouw terecht kan voor intellectuele gewillige vrouwen. Na een brainstormsessie met een paar flessen (omfiets!) huiswijn bij vriendin M. toogden we opgewonden en enthousiast over ons businessplan in wording naar Paradiso. Omsingeld door een zestal kansloze underaged dronken vakantievierende Britten vergaten we ons topidee al gauw. Als we nou een aantal hitsige ballen om ons heen hadden gehad waren we misschien weer op ons webcamplan gekomen en hadden we het hen voor kunnen leggen en misschien wel....
Hoe dan ook, Tesse en ik moesten en zouden de Hollandse misère ontvluchten. De bestemming haalden we van Lastminute.nl. We vonden dat we het moesten doen met een budget van 240 euro. Voor het ticket dan, daarnaast reserveerden we ieder 500 euro aan zakgeld. Bijverdienen kon altijd ter plekke nog. Avondje kansloos flyeren voor de een of andere club ofzo en we zouden weer een weekje kunnen eten. Tijdens onze halfslachtige voorbereiding hadden we nog besluit genomen over onze manier van reizen. Beide hadden we een lichte voorkeur voor liften. Bij aankomst in Seattle bleek echter al gauw dat deze methode voor ons nogal duur uit zou kunnen vallen. Ik bedoel, ik heb echt geen moeite om af en toe iets in natura te betalen, maar de sporen die de betaling achterlaten mogen niet te diep zijn. Helaas vond de eerste de beste redneck (John) die bereid was ons een aantal kilometer in zijn roestige Ford Thunderbird te vervoeren het nodig om ons hard aan te pakken. Wij wachtten buiten terwijl John voor zichzelf een sandwich ham& cheese en voor ons een fles diet coke haalde in het winkeltje bij het tankstation. We vonden het al lang duren, waren erbij gaan zitten in het gras naast de parkeerplaats. We waren inmiddels in een discussie beland over het gebrek aan sexappeal bij de truckers die we tot dan toe hadden begluurd vanuit de Thunderbird toen John in een razendsnelle beweging Tesse tegen haar borstbeen beukte. Er ontstond een worsteling. Tesse en ik tegen John, uiteraard. John bleek gedronken te hebben en kon het niet uitstaan dat we het met z’n tweetjes zo gezellig hadden terwijl hij in de rij stond voor versnaperingen. We kwamen er achteraf gezien nog goed vanaf. Tesse slechts een gescheurde nagel en een paar donkerrode tandafdrukken op haar schouder en ik een stuk of vijf blauwe plekken (ben ik gevoelig voor) en een schaafwond op mijn knie van toen ik struikelde toen ik weg probeerde te rennen om hulp te halen. Wat John allemaal aan ons heeft overgehouden zal ik je besparen, maar dat hij diezelfde avond iets had uit te leggen aan zijn dronkemansvrienden in de bar in zijn hometown is evident. Hoewel het uiteindelijk met een sisser afliep en we niet keihard zijn aangerand (op wat gefrustreerd geknijp in onze borsten) besloten we nog maar één lift te nemen, naar het dichtstbijzijnde autoverhuurbedrijf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten