Ge(en)makkelijke moestuin

Als kleuter heb ik mijn ouders weken lang gesmeekt om een eigen stukje tuin. Niet dat wij thuis nou enorme lappen onbebouwde lappen vruchtbare grond tot onze beschikking hadden, maar ik vond het heel gewoon dat ouders dat hun kind gunden. Het liefst had ik eigenhandig maïs gezaaid. Ik zag al voor me hoe papa die goudgele rakkers na een paar maanden nog verstopt in hun schutbladeren voor mij op de barbecue kon leggen en hoe ik er even later royaal voorzien van boter en zout aan zou kunnen kluiven. Om de velletjes van de maïskorrels die eventueel tussen mijn tanden zouden kunnen blijven zitten maakte ik me nog niet druk, om langs mijn kin druipende gesmolten boter even. Ondanks de grote die ik opzette en ontelbare alsjeblieft bleven mijn ouders nee zeggen tegen mijn wens om een eigen stukje grond. Om de pijn te verzachten kocht mijn vader een jaar later wel een pc-game voor me waarmee ik virtueel kon tuinieren. In een bak vol cd-roms kwam hij tijdens de PC-Dumpdag in de RAI Forever Growing Garden tegen. Met op de hoes breed lachende wortels en pepers kon hij deze onmogelijk laten liggen. Hoewel de uren lang digitaal zaaien en oogsten geen zelf verbouwde groenten op mijn bordje opleverde leverde het spelen wel een hoop plezier op.

Sinds vandaag heb ik een  stuk land! Ik hoef niet met een vertrokken gezicht door de regen te fietsen om er te komen, het is namelijk net zo digitaal als mijn tuintje in mijn Forever Growing Garden-tuintje. Mijn landje maakt deel uit van de applicatie FarmVillle. Ik kom er door in te loggen op sociale netwerksite Facebook. Ik ben niet de enige die online boert, na vijf maanden kent het spel al 64 miljoen spelers. Waar het steeds minder aantrekkelijk wordt om een offline boeren bedrijf te beginnen, ploegen en planten hordes internetters er vlijtig op los. Ik was niet meteen enthousiast. Al die extraatjes op Facebookpagina's zijn mij een doorn in het oog. Wat mij betreft geldt hoe strakker hoe beter. Bovendien ligt verslaving op de loer, als ik ergens aan begin wil ik het eigenlijk ook goed doen en daar is tijd mee gemoeid. Na tientallen FarmVille-invitations van Facebookvrienden uit allerlei categorieen te hebben genegeerd maakte ik uiteidelijk toch een FarmVille-account aan. Sucker. Het smekende vriendinnetje van mijn broertje kon ik nog net weerstaan, maar een collega die de halve dag naast je het spelletje speelt en met grote ogen zegt jou dolgraag als 'neighbour' wil daar kan je geen nee tegen zeggen. 'Neighbours' zijn cruciaal in FarmVille, ze helpen je als er wasberen je tuin hebben geruineeerd en bemesten je land zodat je gewassen harder groeien. Zo was ik als verse FarmVille-boerin tussen mijn reguliere werkzaamheden door fanatiek mijn land aan het vormgeven en bijhouden. Tuinieren is emotie, digitaal of niet. Geloof me (hoe belachelijk het ook klinkt) het raakte me toen ik na een dag niet inloggen mijn aardbeien verdord aantrof, bijna net zo hard als toen het tot me doordrong dat ik dat stukje tuin bij mijn ouders in de achtertuin nooit zou krijgen.