Name calling

"Sereen, Fenna noemde je vandaag Secreta toen ze het met Tascha over jou had" zei mijn broertje vanuit de deuropening. Ik was al een half uur geconcentreerd bezig met een verjaardagscadeautje voor een vriendinnetje. Hoofd schuin, ogen beetje toegeknepen, tong een heel klein stukje uit mijn mond. Verschrikt keek ik op van het kralen rijgen. Ik zat in groep zeven en mijn buurmeisje had een lelijke bijnaam voor me verzonnen. Een woord dat voor dat broertje van me nog geen lading had. Het woord secreet kende ik zelf allang van Van Dale Junior, de kinderversie van het woordbordspel voor taalfreaks.

Ik ben gevoelig voor mooie dingen en tegelijkertijd krijg ik ook de kriebels van lelijke dingen. Foute kaarsplateaus, slecht afgewerkte t-shirts, vloekende flyers: ai! Met woorden heb ik dit ook. Het woord secreet en de verbastering Secreta zorgden toen voor een rilling over mijn rug en nu (oke, misschien in afgezwakte vorm) nog steeds. De lettercombinaties klinken hard en brengen bij mij het beeld van de ultiem hekserige Cruela de Vil met haar uitgemergelde kop, boze ogen, warrige duo-penotti haren en puntige vingers gestoken in bloedrode handschoenen. En nu noem ik mezelf dan Takkenwijf (met tussen-n dus). Niet bepaald een mooie naam, aan de harde kant zelfs. Maar zelfbenoemd dus niet pijnlijk, eerder krachtig. Heb de vrijheid er zelf inhoud aan te geven, hoezee!