Kiloknallers en gamba’s

Gerrid en Trijntje belden als eerst aan bij huize Voorschoten, vijf minuten voor de tijd die op de knullig geknutselde uitnodiging stond die hun dochter Ria had gemaakt om familie, buren en vrienden warm te krijgen voor hun jaarlijkse grillfestijn. Ria gebood dochter Anne-Roos op luide toon de deur voor haar opa en oma te openen. Moeder was het dichtst bij de deur toen de bel ging, maar haar handen waren besmeurd met de yoghurtmarinade waarmee ze onhandig een twaalftal gamba’s insmeerde. De handen van Anne- Roos die aan de andere kant van het aanrecht verveeld een komkommer in blokjes stond te snijden zagen er keurig uit. De huid was goed gehydrateerd en de lange nagels perfect gelakt in de nieuwste modekleur. De twee waren samen al de hele dag bezig met de voorbereidingen van wat het gezelligheidshoogtepunt van het jaar moest worden. Niet dat Anne-Roos nou zo van koken hield, liever was ze die zaterdag met haar vriendin Lisette de stad in gegaan om te shoppen. Bij het doorbladeren van de ElleGirl had ze in de rubriek stijltips haar oog laten vallen op een revolutionaire lipgloss met reflecterende kristallen en een zwart strapless latex jurkje met roze accenten. Na de barbecue zou Anne-Roos naar Lisette gaan om daar met hun beste vriendinnetjes wat wodkaatjes achterover te slaan en vervolgens gezamenlijk naar de Escape te gaan. Zover was het nog lang niet, met tegenzin sjokte ze naar de voordeur. Met een gemaakte glimlach opende ze de deur voor haar minst favoriete grootouders. Gerrid kon het niet laten om een lullige opmerking te maken over de zwaar opgemaakte ogen van zijn kleindochter. Oma pakte Anne-Roos bij haar bovenarm en bracht haar gezicht snel naar dat van haar kleine. Anne-Roos had door dat deze spastische zogenaamde liefdevolle gebaren haar moesten afleiden van haar opa’s opmerking. Ze besloot haar oma dit niet te laten merken, maar tijdens de drie zoenen keek ze Gerrid wel vuil aan. Tot haar ergernis was hij zijn dogmatische ideeën over alles en iedereen, een overblijfsel uit zijn tijd als missionaris in Suriname, nog niet kwijt. Aan haar oma had ze in de strijd tegen Gerrid vrij weinig, zij slijt haar tijd tussen de boeken en leeft in een wereld van fictie. Gelukkig kon het niet lang meer duren voordat haar andere opa en oma (Berend en Marileine) zouden komen. De oude Berend met zijn indrukwekkende baard bewoog zich voort in een rolstoel, dus niet meer zo mobiel, maar ze kon in elk geval wel met hem lachen.

Anne-Roos had Gerrid en Trijntje nog maar net naar de tuin geleid toen het schelle geluid van de deurbel opnieuw door het huis galmde. Ria hoefde haar dochter dit keer geen instructies te geven, ze rende uit zichzelf al. Als eerste omhelsde Anne-Roos Berend. De haren van zijn woeste baard prikten zachtjes in haar gezicht en veegden haar foundation op een wang uit. Marileine kreeg een kus op haar voorhoofd. Hoewel Marileine drie jaar lang twee dagen in de week op haar kleindochter paste heeft ze altijd gepaste afstand tot haar bewaard. Niet dat het aan warmte ontbrak, het was Marileines eigen opvoeding die bepalend was. In haar jeugd was eerbied voor ouderen erin geramd. Na het warme welkom duwde Anne-Roos haar opa met alle kracht die ze in haar dunne armpjes bezat de drempel over, de gang door, naar haar andere opa en oma, vader Cor en broertje Arend-Jan. De familie zat opgewekt op de witte plastic tuinstoelen tussen de lavendel en de laven. Arend-Jan staarde gebiologeerd naar een boven de paarse bloemetjes zoemende bij. Pas nadat ze drie keer zijn naam had genoemd had ze zijn aandacht. Arend-Jan was vijf jaar jonger dan haar en was ter wereld gekomen met het syndroom van Down. Als kleuter had Anne-Roos zich geschaamd voor haar broertje, maar inmiddels ontfermde ze zich als geen ander over hem. Als de twee samen over straat liepen riepen ze associaties op van The Beauty and The Beast. Wonder boven wonder lukte het Anne-Roos haar broertje bij de mensen te krijgen. Het gezelschap was nog niet compleet. Oom Jos had laten weten dat hij later kwam vanwege een spoedklus op een middelbare school. Hij moest er als de wiedeweer voor zorgen dat het netwerk daar weer in orde kwam. Uiteindelijk was het al zeven uur toen Jos kwam binnenzetten. Anders dan de andere gasten kwam hij gelijk via de achtertuin binnen. Hij sloop als een hongerige sluipschutter door de bosjes en verraste de rest met een beestachtige brul. Ria slaakte een gil en liet spontaan haar drumstick op de tegels vallen. Cor die net bezig was een karbonade om te keren op de grill kon zijn broers actie wel waarderen en gaf Jos een hartelijke mep op zijn schouder. In deze impulsieve beweging vloog het snoeihete stuk barbecuegereedschap uit zijn hand. Het stomme toeval wilde dat het ding met een klap tegen het poppige gezicht van Anne-Roos kwam. Het meisje hield eerst haar mond, maar toen ze een kleverig stukje huid voelde begon ze onbedaarlijk te krijsen. Dit schelle geluid vormde het startsein voor een dierlijk gevecht waarbij niemand werd ontzien en het gruwelijke einde van een familietraditie.